مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که خروسِ سحرگهی

بانگی همه از بلور سرمی‌داد ــ

                    گوش به بانگِ خروسان درسپردم

                    هم از لحظه‌ی تُردِ میلادِ خویش.

 □

 مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که پوپکِ زردخال

بی‌شانه‌ی نقره به صحرا سر می‌نهاد ــ

                    به چشم، تاجی به‌خاک‌افگنده جُستم

                    هم از لحظه‌ی نگرانِ میلادِ خویش.

 □

 مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که کبکِ خرامان

خنده‌ی غفلت به دامنه سر می‌داد ــ

                    به درکشیدنِ جامِ قهقهه همت نهادم

                    هم از لحظه‌ی گریانِ میلادِ خویش.

 □

 مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که درختِ بهارپوش

رختِ غبارآلوده به قامت می‌آراست ــ

                    چشم‌ به راهِ خزانِ تلخ نشستم

                    هم از لحظه‌ی نومیدِ میلادِ خویش.

 □

 مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که هَزارِ سیاه‌پوش

بر شاخسارِ خزانی ترانه‌ی بدرود ساز می‌کرد ــ

                    با تخلصِ سُرخِ بامداد به پایان بردم

                    لحظه‌لحظه‌ی تلخِ انتظارِ خویش.

(احمد شاملو) 

۲۷ آذر ۱۳۷۶