دیگر

از هر صفت بهراسید

صفت ها بودند

که شما را

به انزوا و عزلت

بردند

هر وقت

به آسمان

صفت آبی

دادید

آسمان ابری شد

و باران بارید

هر وقت به زنان

صفت الماس

دادید

زنان در دریا

گم شدند

هر وقت

به مسافران

صفت دلتنگی

دادید

مسافران در جاده های مه آلود

گم شدند

هر وقت

به عروسان

صفت نسیم و شبنم

دادید

باد

عروسان را به دریا برد.

(احمدرضا احمدی)

زیر این آسمان ابری

به معنای نامش فکر می کند

گل آفتابگردان.

(گروس عبدالملکیان)

شعرم

همهمه ی پنهان توست

گل شب بوی من!

می خواهم تو را

در عبور عطر شبانه ام بشناسند.

(محمد شمس لنگرودی)

گر این گونه می خواهی آزارم دهی

برای خرده نانی

عریانم کن

تا میان برف

با پرندگان گرسنه بمیرم.

(رضا چایچی)

اینجا روزی یک بار

بهار می شود

از ابر چشمانم بپرس!

(فریبا عبدی)

خیال بافته بودم که

می آیی

و شال گردنی تنها

زمستان ها را می شمارد

(فریبا عبدی)

برای تو چشم هایم را خاک کردم

صدف شدند

صدف هایم را در آب ریختم

مروارید شدند

مرواریدهایم را به باد دادم

پرنده شدند

پرنده هایم را آتش زدم

خدا شدند

و خدایم

در چشم هایت

خاکستر.

(لیلا فرجامی)

شعر بیاید

تو هم خواهی آمد

دست هایت را بالا ببر

دعا کن زودتر شاعر شوم

(محرم نجف پور)

دلواپسی ام نیست، چه باشی چه نباشی

احساس تو کافی ست، چه متن و چه حواشی

از خویش گذشتم، ببرم خاک کن اما

شعرم چه؟ نه! بی ذوق مبادا شده باشی

می خواستم از تو بنویسم که مدادم

خندید: چه مانده است مرا تا بتراشی

مجموعه ی آماده ی نشرم، خبر بد

یک خالی پر، خط به خط اش روح خراشی

شصت و سه غزل له شده در زلزله ی من

شصت و سه نفس، شصت و سه حس متلاشی

نفرین نه، سوال است: چه گونه دلت آمد

بارانم! اسیدانه به من زخم بپاشی؟

(محمد علی بهمنی)

برای دوست داشتن

چرا باید به عقب

 بر گردیم

برای دوست داشتن

چرا باید بمیریم

(بیژن جلالی)

می بوسی مرا

                    بی تاب می شوم

می بو سی ام

                    از شرم آب می شوم

می بوسمت

                 در رویایت به خواب می شوم.

(جواد مجابی)

تماشا را

ایستاده ای

بر لبه ی پرتگاه دنیا

و دنیا

میل رقص دارد

(جواد مجابی)

من با اندوه سپید خیابان

غمگین ترین سپیدهایم را خواندم

و ماندم

تو اما رفتی

در جستجوی جهان

بهار را خواندم

باران را بوییدم

بهار بارید

و سالی در تقویم خشکید

پایان عمری که با تو گذشت

(شهاب لواسانی)

های بانو

شوخی نکن

چشم خسته، بسته می شود

قلب خسته

می ایستد

(کیکاووس یاکیده)

برگشتم و زیر بغلم یک دل تنگ

یک دست تو بر دو چشم و آن یک به تفنگ

یک لحظه تامل کن، یک لحظه فقط

بگذار بگویم که تو را میخوا...

بنگ!

(اميد بيگدلي)

زمین تکرار خواهد شد٬ به رنگ مرگ ماهی ها

و جنگل ها دوباره رنگ می گیرند همرنگ سیاهی ها

دوباره عشق پر تیراژ٬ اما بی رمق٬ هر روز

به جنجال و هوس سر می کشد از بی پناهی ها

فراوان در مسیر رود آهو صید خواهد شد

و می میرند در تکرار آدم ها ٬ چکاوک ها و چاهی ها

صدای باغ در بهت زمان گم می شود هر روز٬ اما بعد...

پرستو ها که غمگین اند در تکرار تابوت و تباهی ها...

...زمین٬ این عمق تکراری٬ دوباره پر غم و وحشت

دوباره درد٬ باران٬ درد٬ و مرگ گوش ماهی ها  

(نسیبه عابدی تهرانی)

انتظار تو را می کشم

ای نیامده

که هرگز نخواهی آمد

و من همچنان چشم به راه تو هستم

ای ناشناخته

تو را هرگز نخواهم دید

(بیژن جلالی)

ای کاش

نمی خندیدی

و آتش عشق

هرگز روشن نمی شد

پیراهن مان سوخت

به شهر که آمدیم

به عریانی مان خندیدند.

(رسول یونان)

با خیال این که

می خندی مرا

سوار اسب چوبی خاطره ها

اگرچه

هیچ بلد نیستم بچگی کنم

فرقی نمی کند

وقتی که می خندی

تمام دنیا

در دست های من

جا می شود.

(شیوا فرازمند)

بوی رفتن می دهی.

در را باز می گذارم

وقتی برو

که گنجشک ها و ستاره ها

خوابند...

(کیکاووس یاکیده)

طوفان شده

تاریک شده

سرد است

یکسر دویده ام

پابرهنه بی چتر و بارانی.

باز کن در را!

این در را که من

                      گریه کنان بر آن می کوبم...

(سیما یاری)

سرد است هوا

پنجره را ببند

خودم برایت می بارم

(رضا کاظمی)

برای من یک چوب گلف لازم است

تا ستاره ها را

یکی یکی به گودال بیاندازم

عشق تو

مرا به پرواز در آورده است

حالا من در آسمان هایم

و می خواهم گلف بازی کنم!

(رسول یونان)

ترجمه از آیدین روشن

دلم می خواهد شعری بنویسم

هنگام که خفته ام

                      در تابوت

و من دوباره زاده خواهم شد.

(بیژن نجدی)

دیدارت

بهار و باران بود

باران، اشک من

بهاران، دل تو

دیدارت

باغ کودکی مان بود

خاک تلخ، بی قراری هایم

جوانه ی سبز

لبخند تو

دیدارت را

در خواب دیده ام

بی باورم هنوز

(مینا دست غیب) 

تنها برابر دریا.

موجی برایم

بطری در بسته ای آورد

بازش می کنم: بوسه های تو.

(فریدون فریاد)

ماه

برکه ای ست

در آسمان

که عکس تو

در آن افتاده

(احسان پرسا)

تنها آینه ها ترک برنمی دارند

با لبان من

کویر

همه جا

اتفاق می افتد

(محمد جواد سلطانی)

تمامی مردم

              نام عزیزشان را بر درخت حک می کنند

نازنینم

نام تو را بر استخوان تنم خواهم کوفت...

(نوزاد رفعت)

ترجمه از آرش سنجابی

شاعری در خواب، بوسه ای بر لبانت می گذارد

شاعری در خواب

                     تو را می رباید

آن شاعر تنها منم

                     که در خواب کنار توام!

(لطیف هلمت)

ترجمه از آرش سنجابی

سالی که در تقویم خشکید

ابتدای بنفشه هایی بود

که بر میز روییدند

کنار صندلی خالی

تنهایی ما

سکوت ساقه هایی ست

که در لیوان سرگردانند

در تنهایی من شهری جا مانده است

شهری در برف

با ردپایی که جهان را می گذرد

(شهاب لواسانی)

برای نوشیدن یک فنجان چای

از پاییز

از خیابان های پر برگ

از کوچه های تنگ و تاریک

از میدان های پرهیاهو

از پله های نمور

از اتاق های متروک

گذشتند

به فنجان چای

رسیدند

چای سرد شده بود.

(احمدرضا احمدی)

برفی سنگین نشست

درختی زیبا شد

درختی شکست

(شهاب مقربین)

در فاصله ی من و آنجا که تو بودی

باران های بسیار آمدند و شستند

هر چه بود

باران های بسیار

                       باران ها که چیزی به جای نگذاشتند

دارند هنوز می بارند

در فاصله ی من و آنجا که تویی

(شهاب مقربین)

راه را که می بندی

از بیراهه می آیند، پاهای دیگرم

کنارت می دود من

تو راه می روی و بیراهت منم

پرت افتاده ام نزدیک تو

(آزيتا قهرمان)

زیبایی ات بزرگ بود

آنقدر که دهان را پر می کرد

کوله بارم را می بندم

و خیال می کنم سفری در پیش است

دست هایت تواناتر بود

آنقدر که چشم هایم را ببندد.

(فاطمه اخوان)

همه چیز سخت شده بود

گفتی اگر بمیرم زندگی بهتری خواهیم داشت

اما جهان شگفتی های خودش را دارد

گاهی بوسه

گاهی تنهایی

و گاه برف کمی

که روی لانه ی پرنده ای می نشیند.

(رضا عابدین زاده)

بیا برقصیم نازنین

قبل از هر چیز و هر تصمیم

بیا برقصیم

قبل از آنکه خوابی عریان

درخت را با خود ببرد.

(مهریار صدقیانی)

می رسیم

باغ های رنگین به هم می بخشیم

می رویم

پشت سر را خالی می کنیم.

(تقی خاوری)

همیشه او مرا ترک کرد

همیشه من گریان ماندم

بعد از رفتن کشتی

بعد از غروب آفتاب...

همیشه پیشانی من

به دیوار حسرت ها کوبیده شد و شکافت

این چه عشقی بود!؟

(رسول یونان)

ترجمه از آیدین روشن

چهره ات روی آب شناور است

شناور است روی آب

تختخوابت، میزت

تلفن ات.

روزنامه ها، کتاب ها، گیتار

تمام اشیای خانه ات روی آب شناور است

گذشته

از پشت پرده اشک این گونه دیده می شود.

(رسول یونان)

ترجمه از آیدین روشن

عطرت را

روی طاقچه ی این سطر

جا گذاشته ای

شعر

هوای تو را دارد...

(کامران رسول زاده)

تمام رویاهایم را در آغوش تو خلاصه می کنم

سهم من آن است

که تمامی تو را فرا گرفته است

نگو نمی خواهی

چرا که من بی وطنی آواره خواهم بود

که تمامی رویاهایش را

از چشم های تو زدوده است

بی من

بی رویاهایم

با زخم های دریده ات چه خواهی کرد

ما در زخم های تو پیله بسته ایم

تا زیبا شوی.

(افسانه افروز)

سیم خاردارجهیزیه مادرم بود

درمرز جاده ای که به ماه تلخ می رسید

من بی مهربا تو می خوابم

عاشق تر اما

برمی خیزم

اینجا روسپیان پاپتی

برای جفتی کفش و یک دست چینی گلدار

مصدق را تا انتهای ولی عصر می روند

...

ذرات هوا پر از کودکان مریض است

بسترمان از پنجره لو می رود

آسمان را ببند.

(گراناز موسوی)

می خواهم

در آغوشم بگیری

تا امروز

نتواند

از میان ما بگذرد.

(ندا آبکاری)

از خودم که چیزی ندارم

روسری مادرم را به تو می دهم

که روی شانه هایت بیندازی

و با هم در پارک ها قدم بزنیم

روی نیمکت ها بنشینیم

و درباره ی نهنگ ها قصه بگوییم

من خودم در کتابی به این قطوری

خوانده ام که نهنگ ها شب سفر می کنند

خواب آب ها را به هم می زنند

و دنبال بچه هایشان می گردند.

گاهی من و تو هم

مثل بچه نهنگ ها

بازیگوش می شویم

روی تاب ها می نشینیم

خودمان را تاب می دهیم

و فراموش می کنیم

به خانه برگردیم.

(هادی خورشاهیان) 

پرندگان را دوست دارم

همین طور گربه ها را

مخصوصا زمانی که روی پیانو می خوابند

جنگل ها را دوست دارم

همین طور رودخانه ها را

مخصوصا زمانی که

ماه مثل دلفینی در آن ها شنا می کند

باید بگویم

خیلی چیزها را دوست می دارم

حال آنکه می توانم دوستشان هم نداشته باشم

چرا که زیاد مهم نیستند

اما می میرم

اگر تو را دوست نداشته باشم!

(رسول یونان)

ترجمه از آیدین روشن

من

سایه نشین تکلم عشقم

گیسوی بریده

                 بر این بیم بی خسوف

                                          تا کی؟

در لهجه ی ملال

من آن سرخوش بی پرسشم

که بغض جهان

                 در گلوی بریده اش

                 گره می خورد.

در این نشیب شبانه

تنها تنفس یکی فانوس آسمان است

که مسیح را

               از مویه بر آدمی بازخواهد داشت

مسیح سایه نشین تکلم عشق!

(سید علی صالحی)

سایه ها عاشق ترند

من روبروی تو می ایستم

سایه ام به پای تو می افتد

(احسان پرسا)

تو را گم کرده ام

در خیابانی که هیچ کس نبود

سراغت را

از که بگیرم

(شهرام مقدسی)

دلخوشم به نیمه ای دیگر

پیاله ای دیگر

و از همه عجیب تر

چشمان تو

که ملاحظه نمی کنند!

(محمد جواد سلطانی)

همه چیز را

با تو در میان می گذارم

آیا باد

چیزی برای پنهان کردن

از درخت ها

دارد؟

(کاظم واعظ زاده)

رودخانه ای

از درونم می گذرد

تصور نکنید که عرق کرده ام

رودخانه از درونم می گذرد

تمام پوستم را خیس کرده

رودخانه از درونم می گذرد

و مرگ

در آن پارو می زند.

(رسول یونان)

لبریز می شوم از خودم

به خودم می ریزم

شبی که نیست ماه روان.

و این سقوط عجیب

مرا می برد از خودم

به دور دست خودم که پیدا نیست.

(هیوا مسیح)

از یک شانه ام درخت سیب روییده است

از شانه ی دیگر انگور

سیب

برای روزها

که به یاد بیاوریم

انگور

برای شب ها

که فراموش کنیم

(علیرضا نوری)

می ترسم

چشم هایم

تمام شوند

و نیایی

(پرویز بیگی حبیب آبادی)

باد از هر طرف که بیاید

همان عطر در مشامم می پیچد

همان یاد در خاطرم رنگ می گیرد

همان صدا مرا تسخیر می کند

باد به هر طرف که برود

تو پیش من می مانی...

(پونه ندایی)

می خواهم

بر بلندترین نقطه ی جهان بایستم

و از پشت تمام بلندگوها

طوری که همه بشنوند

از قول تو سکوت کنم.

(جلیل صفر بیگی)

تو در انتخاب شعرهای من

وکالت می کنی

فردا از تو خواهم پرسید

آیا خواب مرا ندیدی

(بیژن جلالی)

گنجشک ها

از جیک جیک خسته نمی شوند

من

از دوست داشتن تو

(ساره دستاران)

منم که دوستت دارم

نه مردی که دستش را به نرده ها گرفته

نه باران پشت پنجره

منم که دوستت دارم

و غم

بشکه های سنگینی را

در دلم جابجا می کند.

(غلامرضا بروسان)

چشم هایمان

به هم گره خورد

در شبانه ای

               بی کلام و لبخند

من با باد رفتم

و آسمان

           در چشم تو جا ماند

(رضوان ابوترابی)

دیشب که آسمان را نوشیدم

فلس ستاره

                   در دهنم

                                  ماند.

تا بامداد

انبوه واژه هایم برق می زد

و ماه

         در گلوگاهم

                          می خواند.

(اسماعیل خویی)

من

می باید قلب شکسته ی انسانی می بودم

اشکی جگر سوز بر گونه ای

خشمی می بودم غول وار از صبری

عرقی خشکیده بر پوست آدمی جانی

و دردی کوبان بر مشاعر خلق

*

من می باید

موجکی می بودم که پریدن را می آزماید

با مدت ِ اندکش

در نگاه دقیق کسی

(شاهین غمگسار)

پیشاپیش

چشم های خود را پرتاب کردیم

به جایی دور

بعد به راه افتادیم

لنگان لنگان

                گام هامان را بردیم

رسیدیم

اما

دیگر برای دیدار

چشمی نمانده بود

(شهاب مقربین)

تا تو رفتی سایه شد، خورشید رفت

ابر آمد، ساعتی بارید، رفت

باز انگار از کتاب لحظه ها

بی حضورت واژه ی امید رفت

بودنت مانند ماه از پشت ابر

لحظه ای آمد، کمی تابید، رفت

بی تو اطمینان روشن ماندنم

تا ته تاریکی تردید رفت

قصه ای کوتاه شد دیدار تو

باد آمد، شبنمی را چید، رفت

(فریبا یوسفی)

روی تو نه کم می شود

                             نه زیاد

روی تو ماه است

                       به اندازه 

(مهدی نعمت زاده)

من

دل رفتن نداشتم

درخت خانه ات ماندم

تو

رفتن را

دل دل نکن!

ریزش برگ هایم

                     آزارت می دهد.

(محمد علی بهمنی)

من نیستم

که می خوانم

تنها زانو می زنم

کنار این محراب

و کشتزار ویران را

                      می گریم

(مینا دستغیب)

قلب تو دیگرترانه ی قلب مرا

در شادی و اندوه نخواهد شنید، آنگونه که می شنید

دیگر پایان راه است... ترانه ی من در دوردست ها

در دل شب سفر می کند

جایی که دیگر تو در آن نیستی.

(آنا آخماتووا)

بیماری روانی دارد این آب

ولش کنید هر چه دلش می خواهد آبی باشد

یک بار هم شما درخت هایتان را کنار جوی بیاورید

مگر چه می شود؟ 

(بهزاد زرين پور)

بی تو

دنیا مثل شب خانه ای خالی ست

ترسناک و آزار دهنده

شیر آب

خوب بسته نشده

بر خواب هایم آب چکه می کند.

(رسول یونان)

از تو می گویم

از تو گفتن خوشبختی می آورد

هنوز لب وا نکرده ام

ببین!

چگونه پروانه ها

از نیستی پیدا شده

بر لب هایم می نشینند...

(رسول یونان)

تقدیم به آزاده عزیزم که شعر و عشق من را می فهمد که او هم دوستدار باران است...

برای دزدیدن تو از من

باید همه ی مردم شهر نقشه کشیده باشند

اگرنه

من بیدار بودم.

(علی شفیعی)

در کوچه راه می روم و سرفه می کنم

قدم به قدم فرق کرده ام

ابرها

آنقدر پایین آمده اند

تا یاد تو را ببرند

غمگینم

و این تلافی روزهایی ست که با تو بوده ام.

(غلامحسین بروسان)

در حسرت گردنت

چه می کشد شال گردن

تا زمستان سال بعد؟

(الیاس علوی)

در خیلی چیزها

به هم شبیه شده ایم

اما هنوز هم

وقتی باران می گیرد

من

دیرتر از تو

به خانه بر می گردم.

(نازنین آزاد)

رفتن آرزویی شد

دست نیافتنی

رویایی که پایش را به سنگ بستند

ای کاش خورشید آن قدر مایل می شد

تا سایه ام از مرز بگذرد.

(رضا عابدین زاده)

رودخانه می آید

تا در گلوی من

راهش را کج کند

آه

بلبل کوهی!

بلبل کوهی!

برای آوازی که من سر داده ام

دهان تو کوچک است.

(غلامرضا بروسان)

بعد از تو

قرار نیست

کسی از اینجا بگذرد

قرار نیست کسی بیاید و پل ها را تعمیر کند

قرار نیست سوزنبان، ریلی را بگرداند

در این مکان زمان زنگ زده است

و من

بیهوده اینجا ایستاده ام

با دل واقعی ام.

(علی عربی)

در خواب های کودکی ام

ستاره ها را نخ می کردم

و خورشید

دانه ی درشتی وسط آنها بود

حتما تو هم در خواب هایم بوده ای

وگرنه این گردنبند را از کجا آورده ای؟

(رضا یاوری)

شبانه روزی هفت نوبت خون دماغ شدن

آیا

عقوبت بوئیدن گل سرخی نبود

به گاه گرده افشانی؟

گفتم آرام تر در رویاهای من قدم بگذار.

(جواد گنجعلی)

عزیز منی

شعله ی چراغ منی

بالا پوش من

در سرمای عصر

مرا نگهدار

چون دکمه ای از پیراهنت.

(علی شفیعی)

قطاری که تو مسافر آن باشی

دلم را به کجا خواهد برد

هوا ابری است

بمان

کلماتی هست که اگر در باران بگویی

مراد خواهی یافت.

(رضا عابدین زاده)

پرنده ها در باد دیدنی ترند

و من در عشق

کوچه ها در برف تماشایی ترند

و من در شب

وقتی مرا از چشم همه می پوشانی

وقتی سراسر مرا فرا می گیری.

(مهدی رمضانی) 

اگر آن درخت

که ساعت قرارمان را می دانست

هنوز ایستاده بود

ما یکدیگر را گم نکرده بودیم.

(رضا عابدین زاده)

گفتی تا دلتنگم شدی

تار گیسویم را بسوز

آنقدر دست دست کردم

تار گیسویت را باد برد

حالا سال هاست

باد

آتش می زنم.

(غلامحسین چهکندی نژاد)

می توانی ستاره ی دنباله دار باشی

تا کودکی برایت دست تکان دهد

می توانی پرنده ای باشی لابه لای شاخه های درخت گلابی

می توانی کلمه باشی و در دهانم بچرخی.

(نرگس برهمند)

پروانه ای روی تلفن

با صدایت کیف می کند

می پرد روی پنجره

پر می زند سمت درخت ها

شبنم های زنبق و گلابی را می مکد

می رقصد بر سوسن و یاس

باد به خیابانش می برد

می پلکد

در نگاه دختری

می چسبد به شیشه ی اتومبیل

می چرخد

زیبایی جهان در بال هایش

دختر توی دوربین دعوتش می کند.

(تقی خاوری)

فاصله

پلک توست

اگر نه این ماه

برای تماشا می تابد

وردی بخوان

بیدار بمان

جادوی مهتاب

جاودان نیست

(شیدا نوذری)

هیچ درختی تنها نیست

وقتی که پروانه ای

میهمان برگ هاست

(کاوه گوهرین)

برای تو و ماه نغمه سر دادم

اما تنها ماه آن را به خاطر دارد.

خواندم

ترانه هایی شاد سرانه

با قلبی آزاد

                حنجره ای رها

حتی ماه آن ها را به خاطر دارد

                        و با من مهربان می شود.

(کارل سندبرگ)

ترجمه از احمد پوری

به خاطر انارها برگرد

زیرا ما

زیر آن شکوفه های درخشان

وعده کرده بودیم

با انارهای رسیده ملاقات کنیم

هوا در این شب پاییز

ایستاده است

روی قول خودش

ما از هوا کمتریم؟

(پونه ندایی)

باران

با چه زبانی سخن می گوید

که هر گیاه

سراپا گوش است؟!

(روشن رامی)

پیش از تو

ابر بودم

چشم هایت

قطره قطره آبم کرد!

(کامران فریدی)

دستم را دراز مي‌كنم 

چه بنويسم

بر كاغذي كه باد برده است...

(شهاب مقربین)

بخوابیم با هم

به خواب هم پا بگذاریم

رویاها و کابوس های یکدیگر را

ببینیم با هم

از آن پس

           دیگر

هرگز بیدار نخواهم شد

(شهاب مقربین)

من دیگر

تفنگم را شسته و آویختم

چشم هایت

شکارم کردند

- آن دو گوزن سبز

آن ها زودتر از تمام شکارچیان شلیک می کنند-

بعد از این

پای تمام آتش ها

                     قصه تو را خواهم گفت.

(رسول یونان)

پروانه ها و قاصدک ها را

به تو می دهم

آوازهای آفتابی

و خانه ی کوچک را

تاریک ترین گوشه ی شب را به من نشان بده

که دیگر روز

با تمام صداهایش

چیزی به من نمی گوید.

(رضا چایچی)