بيگانگي نگر كه من و يار چون دو چشم

همسايه ی هم ايم و خانه ي هم را نديده ايم

(صيدي تهراني)

از بس كتاب در گروي باده داده ايم

امروز خشت ميكده ها از كتاب ماست

(صائب تبريزي)

از دست رستخيز حوادث كجا روم

ما را ميان باديه باران گرفته است

(صائب تبريزي)

از لطافت مي توان چون شمع در فانوس ديد

از زلال گردن او، شعله ي آواز را

(صائب تبريزي)

استاده اند بر سر پا شعله ها تمام

امشب كدام سوخته مهمان آتش است

(صائب تبريزي)

اي كه چون سنگ فلاخن دورم از خود مي كني

از مروت نيست گرد سر نگرداني مرا

(صائب تبريزي)

بس كه دل ها از تماشاي تو گرديدند آب

از سر كوي تو بي كشتي گذشتن مشكل است

(صائب تبريزي)

بوي گل از ادب نكند پاي خود دراز

در سايه ي گلي كه بود خوابگاه تو

(صائب تبريزي)

به اندك روي گرمي پشت بر گل مي كند شبنم

چرا در آشنايي اين قدر كس بي وفا باشد

(صائب تبريزي)

به بويت صبحدم گريان چو شبنم در چمن رفتم

نهادم روي بر روي گل و از خويشتن رفتم

(صائب تبريزي)

به ناز بالش گل تكيه كرده قطره ي شبنم

خبر ز داغ ملاقات آفتاب ندارد

(صائب تبريزي)

بي گناهي كم گناهي نيست در ديوان عشق

يوسف از دامان پاك خود به زندان رفته است

(صائب تبريزي)

چشم تو را به سرمه كشيدن چه حاجت است

كوته كن اين بهانه ي دنباله دار را

(صائب تبريزي)

دل رميده ي ما را به چشم خود مسپار

سياه مست چه داند نگاهباني چيست

(صائب تبريزي)

دوردستان را به احسان ياد كردن همت است

ورنه هر نخلي به پاي خود ثمر مي افكند

(صائب تبريزي)

خراب حالي ما لشگري نمي خواهد

بس است آمدن و رفتن نفس ما را

(صائب تبريزي)

ره ندارد جلوه ي آزادگي در كوي عشق

سرو اگر كارند آنجا بيد مجنون مي شود

(صائب تبريزي)

زهمرهان كسي نگرفت شمعي پيش پاي من

به برق تيشه زين ظلمت سرا چون كوهكن رفتم

(صائب تبريزي)

غم عالم فراوان است و من يك غنچه دل دارم

چسان در شيشه ي ساعت كنم ريگ بيابان را

(صائب تبريزي)

نزاكت آنقدر دارد كه هنگام خراميدن

توان از پشت پايش ديد نقش روي قالي را

(صائب تبريزي)

نيست از نقص جنون خانه نشين گر شده ايم

عشق شهري ست در اين عهد بياباني نيست

(صائب تبريزي)